Instagram #1

Mama & Mini

‘Zonder’ kind

15 juni 2016
Blokken - Bringinghappiness.nl

Laatst overkwam het ons. Mijn ergste nachtmerrie. Eindelijk regel je een avondje oppas en ga je samen lekker uit eten. Je weet wel, samen praten en ook nog man en vrouw zijn.. of zoiets dan. Praten over het leven, de mooie reizen die we gemaakt hebben of gewoon lekker een wijntje achterover slaan. Om er dan achter te komen dat je halverwege de eerste ronde sushi al over je kinderen zit te praten óf nog erger dat we elkaar leuke foto’s laten zien van mini en ieniemini. Om te kotsen nietwaar?

Van te voren (en stiekem nog steeds) wist ik het zeker. Ik blijf mezelf. Wij blijven onszelf en we gaan regelmatig een avondje voor onszelf inplannen, omdat we dus meer zijn dan papa en mama van. Tja en dat zijn we ook, maar ineens, tijdens het eten van de sushi, realiseerde ik me dat we ook even om moeten schakelen qua gespreksonderwerpen. Die kleintjes houden je de hele dag bezig en daarom zijn ze ook een groot onderdeel van mijn gespreksonderwerpen geworden. Niet zozeer tegen vrienden en kennissen, want ik probeer in gedachten te houden hoe ik dat zelf vond toen ik nog ‘normaal’ en niet hormonaal was. Bovendien zijn andere mensen over het algemeen he-le-maaaal niet geïnteresseerd in verhalen over andermans kinderen. Hubbie is natuurlijk een ander verhaal. Hij is namelijk ook een trotse vader.

Laatst waren we een weekendje naar Hamburg. Even samen ertussenuit, even opladen. Vervolgens denk ik dus bij elk kind dat ik zie ‘oh mini zou dit ook best leuk vinden’ of ‘oh we moeten dit ook eens met mini doen, ieniemini kan ook best mee hoor.’ Hoe suf! Zodra ik zonder kinderen op pad ben voel ik me dus soort van ‘kaal’, alsof er een wezenlijk onderdeel van mij mist. Wat ik dan vervolgens compenseer door de halve Zara en H&M voor ze leeg te kopen, maar dat geheel terzijde..

Eén kleine kanttekening.. zodra ik het bed in de hotelkamer zag en me realiseerde dat ik gewoon de hele nacht mocht gaan slapen én uit mocht slapen én dat zich dat de volgende nacht zou herhalen vond ik het ook wel weer even prima.

Nog een graadje erger trouwens.. gedurende de dag noem ik hubbie zo vaak papa dat zijn voornaam me inmiddels bijna vreemd in de oren klinkt. En laten we eerlijk zijn, je vent papa noemen is pas echt een relatie-/libidokiller. Het is me een raadsel waarom ik het doe hoor, maar soms vraag ik via mijn dochter of haar vader iets wil doen. Iets in de trant van ‘Misschien wil papa wel even jouw stoel aanschuiven?’ in plaats van ‘hubbie, wil je even haar stoel aanschuiven?’. Waarom ik dat doe? Geen idee, maar ik ben vast niet de enige toch? Toch?

  • Dita
    15 juni 2016 at 06:39

    Haha ja herkenbaar! 😉

    • Lonneke
      15 juni 2016 at 07:44

      @Dita: Gelukkig! 😉

  • mariimma
    15 juni 2016 at 07:34

    Pssst…. ik weet dat je dat woord waarschijnlijk alleen op dit blog gebruikt… maar… hubby…. dat is pas ECHT killing….(ook om te lezen… en nee ML is wat mij betreft geen alternatief. Noem hem Beer, Valentijn, Metroman, meneer Jansen of Jupiter. Maar n.i.e.t. hubby…!)

    🙂

    • Lonneke
      15 juni 2016 at 07:42

      @Mariimma: Ach het is niet bepaald serieus bedoelt en ik moet hem toch een bepaalde naam geven. Ik vind de namen die jij noemt nog veel erger 😉

    • Jenny
      15 juni 2016 at 09:27

      Dat mag ze toch lekker zelf weten hoe ze haar vriend noemt, jeetje zeg.

    • Lenneke
      15 juni 2016 at 13:19

      Really? Ik lees liever ‘hubby’ dan welke optie dan ook die jij geeft.

  • Frauke
    15 juni 2016 at 07:39

    Haha, het gaat de foute kant op ;)! Nee grapje, ik vind het best wel aandoenlijk dat je zoveel met je kids bezig bent. Alleen maar goed en lief, want je denkt veel aan ze! Maar ik kan me inbeelden dat het voor je relatie, en überhaupt voor het “niet alleen mama zijn”, niet ideaal is als je zoveel met ze bezig bent. Gelukkig zijn er zo’n weekendjes weg om daar even vanaf te proberen stappen, of het tenminste te realiseren :D. Ik vind mini en ieniemienie trouwens superschattig klinken haha! X

    • Lonneke
      15 juni 2016 at 07:44

      @Frauke: Ach je ontkomt er niet helemaal aan denk ik. Kinderen zijn nu eenmaal nogal een groot deel van mijn (ons) bestaan, maar het is wel zo gezellig als de basis goed zit zeg maar. En dus plannen we regelmatig iets leuks 🙂

    • afforadable car insurane in Pottstown, Pennsylvania
      10 mei 2017 at 17:16

      Super Filmu!!!!!!:X:X:X rar mai vezi asa ceva..la un moment dat imi venea sa plang:( oricum superb filmu..tx filme HD si mai pune-ti filme genul asta

  • Leonie van Mil
    15 juni 2016 at 07:42

    Ja herkenbaar. Ik noem hem ook vaak papa, terwijl mijn kleine nog geen 3 maanden is haha 😉

    • Lonneke
      15 juni 2016 at 07:45

      @Leonie: haha en die begrijpt het helemaal nog niet 😉 Ik denk dat ik het doe om haar bij het gesprek te betrekken of zo.

  • Anne
    15 juni 2016 at 07:49

    Haha, dit is ook wel herkenbaar ja! En ik riep vantevoren ook heel hard dat mij dat niet zou gebeuren ;-).

    • Lonneke
      16 juni 2016 at 11:11

      @Anne: Soms moet je, je mening bijstellen haha

  • Puck
    15 juni 2016 at 09:35

    Ik heb precies hetzelfde. Ook als je een date plant met vriendinnen-mama’s. Dan is het altijd even showtime. Show me yours and I’ll show you mine (kids).
    Wat ik echt heel erg vind is dat ik regelmatig in de derde persoon over mezelf praat. Dat deed ik dus nooit, maar nu is het steeds “geef maar even aan mama” of “moet mama er een kusje op doen”. Vreselijk! Waar is mijn ik-vorm gebleven?!

    • Lonneke
      16 juni 2016 at 11:12

      @Puck: Precies dat! Die derde vorm, waarom? Dan leg ik de oudste op bed en zeg ik ‘mama en papa houden van jou’, waarom zeg ik niet ‘ik hou van jou’ of ‘wij houden van jou’. Heel vreemd.

  • Maris Maria Renne
    15 juni 2016 at 11:08

    Ik hoor vaak dat mensen het stom vinden als je jouw partner “Papa” of “Mama” noemt tegen je kinderen. Maar ik wil toch echt niet dat ze mij bij mijn voornaam gaan noemen 🙂
    Als ik hem rechtstreeks iets vraag (ook in bijzijn van de kids) dan zeg ik wel gewoon zijn naam. Wat betreft koosnaampjes of hoe je partner of kids noemt op je blog: ieder z’n ding, toch? Zoveel smaken en voorkeuren, je kunt niet bij iedereen de juiste toon of snaar raken. Ik heb jarenlang ‘Muppet’ gezegd en dat vond ook niet iedereen tof. Boeien. Alleen nu hij (het kind in kwestie) het ook niet meer wilt, ben ik ermee gestopt.

    • Lonneke
      16 juni 2016 at 11:16

      @Maris Maria Renne; ik denk dat, dat ook de reden is dat ik het zo doe. Ik wil wel graag dat ze me mama noemen i.p.v. Lonneke, maar toch is het soms gek om veel in de derde persoon te praten… ik weet niet waar dat vandaan komt.
      Ach hubbie, ik moest iets verzinnen om hem te benoemen en ik heb het meest verschrikkelijke gekozen wat ik kon verzinnen. Iets wat je met een korreltje zout moet nemen in ieder geval 😉 Sommige mensen ergeren zich daar dus blijkbaar aan. Tja.. You can’t make everybody happy.

  • Neelke
    15 juni 2016 at 11:36

    Guilty! Wij doen het ook hoor, dat over mama of papa praten ipv de ‘ik-vorm’. Super irritant vind ik het eigenlijk, als ik mezelf erop betrap. Over avondjes uit, we hebben eigenlijk as donderdag ons eerste avondje uit met zn 2-en in 4 maanden. Dat is hoog nodig dus.

    • Lonneke
      16 juni 2016 at 11:17

      @Neelke: Oh heerlijk! Vanavond dus, ga er samen heerlijk van genieten!

  • Marieke
    15 juni 2016 at 11:47

    Haha, ik kan me hier echt nog niets bij voorstellen! 😉 Wie weet komt het ooit, als wij ook een kindje mogen krijgen. Maar ach, zolang je wel geniet van de uitjes samen is er niks aan de hand toch? 🙂

    • Lonneke
      16 juni 2016 at 11:29

      @Marieke: En dat doen we gelukkig wel hoor. En we plannen ook regelmatig iets in voor ons tweeën, want we blijven van mening dat we ook gewoon twee volwassenen zijn die het samen leuk moeten hebben. Ik ben geloof ik sowieso geen typische roze-wolk-mijn-kind-is-geweldig-en-dat-roep-ik-ook-heel-hard type, maar dat ik gek ben op mijn kinderen is dan wel weer een feit.

  • Tess
    15 juni 2016 at 12:00

    Aaaaaah zo herkenbaar! Ik ging dat ook nóóit doen.
    Ik had principes, en toen kreeg ik een baby.

    • Lonneke
      16 juni 2016 at 11:49

      @Tess: Echt die uitspraak moet op een tegeltje 🙂

  • Karlijn
    15 juni 2016 at 12:20

    XXXXX

  • Marlous
    15 juni 2016 at 12:40

    Gelukkig totaal niet herkenbaar voor mij 😀

  • Mieke
    15 juni 2016 at 13:01

    Heeeeel herkenbaar! Wij hebben het ook steeds over de kinderen als we eindelijk eens een keer samen weg zijn. Tegenwoordig lachen we er maar om en gelukkig praten we ook wel over andere onderwerpen.
    Oh, en zolang je je man tijdens zo’n uitje nog geen “papa” noemt, valt het best mee toch! 😉

  • Susan
    15 juni 2016 at 13:46

    Herkenbaar! Maar weetje, je leven veranderd zó als je kinderen krijgt en ze zijn gewoon een heel groot deel van je bestaan. Het belangrijkste is dat je het fijn hebt samen, en als daar urenlang kinder-anekdotes delen bij hoort dan is dat zo. Al moet ik zeggen dat ik ook wel opgelucht was toen we tijdens een kinderloos weekend ontdekten dat we ook als vanouds kinderloze gesprekken en lol kunnen hebben 😛

    • Lonneke
      16 juni 2016 at 11:04

      @Susan: Urenlang kinder-anekdotes doen we dan gelukkig ook weer niet hoor. Het is alsof als we samen op pad gaan we even moeten ‘ont-ouderen’, zo van ‘o ja we hebben nu tijd voor onszelf’. Als we daar doorheen zijn vermaken we ons meer dan prima met andere gespresonderwerpen.

      • Heleen Schrijvershof
        17 juni 2016 at 09:08

        Zo zie ik het ook inderdaad. Het is gewoon even wennen. Ik vind een avondje uit nog niet echt een graadmeter voor het ont-ouderen. Als je er echt dagen over zou doen, zou ik wel even drie keer nadenken. Maar dat papa en mama en in de derde persoon praten heeft volgens mij een super goede functie ( heb ik weleens ergens gelezen) omdat een kind helemaal nog geen onderscheid kan maken tussen ik (papa) en nog een ik (mama). Komt vanzelf goed, mijn schoonouders zeggen bijvoorbeeld gewoon elkaars namen en geen opa en oma tegen elkaar 😀

  • Barbara
    15 juni 2016 at 15:41

    hahaha, hééééééél herkenbaar, helaas… maar tegelijkertijd, ach ja, ’t is nu zo, dat zal ook wel weer beteren zeker… en die kids zijn nu eenmaal een belangrijk deel van ons leven, dus erover praten hoort er ook gewoon bij, zelfs op zo’n avondje of weekendje… zolang je nog maar kan genieten van het samenzijn ook natuurlijk 😉

    • Lonneke
      16 juni 2016 at 11:01

      @Barbara: Gelukkig zijn we daar ook wel weer goed in. We durven ook regelmatig oppas te regelen om tijd voor onszelf te hebben. Niet iedereen zal het daar mee eens zijn, maar wij hebben ook gewoon af en toe tijd voor onszelf nodig. En gelukkig hebben we hele lieve mensen om ons heen.

  • Bianca
    15 juni 2016 at 21:52

    Heel herkenbaar! 😉

  • sunny mama
    16 juni 2016 at 09:23

    Ja, het is heel dubbel. Aan de ene kant heb je ontzettend behoefte aan wat rust en er eens eventjes tussenuit. Aan de andere kant is het alsof er een stuk van je geamputeerd is als je eens een weekendje zonder je kind bent.

    • Lonneke
      16 juni 2016 at 10:59

      @Sunny mama: Precies. Heel vreemd gevoel soms. Ik geniet enorm van de rust en toch denk ik aan mijn kinderen.

  • Sheila
    16 juni 2016 at 10:37

    Dingen worden inderdaad anders als je eenmaal moeder bent. Maar… in alle eerlijkheid, ik herken juist niet alles van je verhaal (alhoewel ik hem wel begrijp).

    Het komt in mijn geval misschien ook doordat ik vaak genoeg ben zonder Oz en dan bij vriendlief slaap (natuurlijk gaat Oz ook wel eens mee, hoor). Dus in ieder geval iedere week heb ik wel even mijn uitslaap moment of mijn ‘MIJ’ moment zonder mama te zijn. En als ik dan uit eten ga met manlief, hebben we het juist over hele andere dingen dan Oz. Die komt overdag al genoeg aan bod, vinden we allebei. Niet dat we het niet over hem willen hebben, maar we merken juist dat we genoeg gespreksstof hebben om dat onderwerp over te kunnen slaan.

    Ik herken wel dat als we samen op pad zijn, dat je alles ook meteen door de ogen van een mama bekijkt. “Is dit leuk om Oz er ook eens mee naar toe te nemen/goh, irritant al die opstapjes als je met de kinderwagen zou zijn/dit zou Oz echt geweldig vinden/oh kijk, een menu kaart speciaal voor kinderen!’ En ik sla het op en ga weer vrolijk verder met man (of vriend- ) lief.

    Ik heb overigens nog nooit manlief ‘papa’ genoemd. Dat komt ook doordat ik altijd ‘daddy’ zeg tegen Oz natuurlijk en tegen mijn man praat ik Nederlands. Dus dan val je niet zo snel in die valkuil. We hebben ook met elkaar afgesproken dat we elkaar nooit zo zouden noemen. Maar gelukkig is het nog niet gebeurd.

    En als je ‘hubby’ wil zeggen, moet je dat vooral lekker zelf weten. Of honnepon, of skatje… waar jij blij van wordt toch? 🙂

    • Lonneke
      16 juni 2016 at 10:58

      @Sheila: Ik heb mijn man ook nog nooit papa genoemd. Misschien schrijf ik het niet zo duidelijk, maar ik bedoel meer dat het gesprek aan tafel soms via mijn dochters verloopt. Nee als we samen zijn is het gewoon zijn naam die ik gebruik. Gespreksstof hebben we genoeg, maar we moeten ons er wel bewust van zijn dat we niet continue over de kinderen praten.

      Fijn dat het bij jullie zo goed loopt. Het scheelt in deze wel dat jij natuurlijk een tweede partner hebt en dus vaker ook een nacht weg bent. Dat komt bij mij niet zo vaak voor. Ik zou niet weten waar ik wekelijk zou moeten gaan logeren 😉

    • Lonneke
      16 juni 2016 at 11:07

      Ik vind Hubbie overigens een verschrikkelijke term en dat is juist de reden dat ik het op mijn blog gebruik haha. Ik wil zijn naam niet gebruiken en toen heb ik het zo opgelost 😉

      • Sheila
        5 juli 2016 at 12:46

        Dan toch maar overstappen naar ‘skatje’ 😉

  • Veerle
    16 juni 2016 at 13:23

    Haha grappig om te lezen. Zelfs wanneer ik, als 18 jarige, nog geen kinderen heb kan ik wel begrijpen dat ze toch constant door je achterhoofd zweven. Haha

  • Iris
    16 juni 2016 at 15:40

    Ah joh, ik noem mijn moeder zelfs Oma, omdat wij een hondenkind hebben. Alleen mensen die zichzelf en het leven te serieus nemen ergeren zich aan zulke termen. Ik kan er alleen maar om lachen!

  • Anouk
    16 juni 2016 at 16:59

    Over dat ‘papa’ hè… ik heb zelf geen kinderen, maar ik gebruik dit ook als ik met mijn broertje of zusje over hun vader praat. Terwijl ik hem zelf bij z’n voornaam noem 😉

  • Stella
    16 juni 2016 at 17:15

    Hihi, ik moest stiekem best een beetje gniffelen tijdens het lezen van dit artikel. Maar hé, wat is het fijn om iemand te hebben waarmee je samen lekker trots kunt zijn. En weet je? Wie merkt het nu eigenlijk dat jullie bijna alleen maar daar over kletsen? Ik zou het echt juist heel leuk vinden als mijn toekomstige man graag over onze kinderen praat, denk ik. Wel zo’n goed teken, ook. Maaaar, er zit natuurlijk ook wel weer een keerzijde aan – zoals het je hubbie bijna alleen nog maar papa noemen, wat inderdaad wel een klein beetje een libidokiller kan zijn. Maar gelukkig zijn jullie er zelf bij, en zien jullie elkaar graag blij. En als het mini en inieminie zijn die jullie blij maken, praat er dan maar heerlijk vaak over <3. O ja, en als ze wat groter zijn, dan zal het allemaal ook wel weer veranderen denk ik. Liefs!

  • Carla
    16 juni 2016 at 17:19

    Waar het hart van vol is,loopt de mond van over.Is normaal dat je het over je kinderen hebt…Geniet er maar van dat je er samen over kan praten en mij maakt het niet uit hoe je je man noemt 😉 En inderdaad een weekendje weg is tof,dat je je kinderen mist is normaal en dat je het geweldig vindt om een nachtje door te kunnen slapen is normaal!

  • Lonneke
    17 juni 2016 at 08:46

    Ook voor mij als moeder van een dochtertje van 3 jaar erg herkenbaar haha

  • Sas
    17 juni 2016 at 20:32

    Oh dit kan ik me, ook al ben ik geen moeder erg voorstellen… Het is ook niet niets die kinderen 😉 En nemen een groot deel van je leven in

  • Miriam
    19 juni 2016 at 14:09

    Haha, grappig om te lezen. Ik ben nog geen mama, maar ik denk dat dit idd ons ook heel snel zal gebeuren haha. Was je weekend verder wel leuk dan? 😉

  • Marlies
    14 augustus 2016 at 13:55

    Aahhhh vreselijk herkenbaar. Ben moeder van 2 muppets, 1 van 2 jaar oud en 1 VaN bijna 3 maanden oud. Echt, bij alles zat ik te knikken en ”ohhhyeah, ben dus niet de enige die zoveel over d’r kinders praat” te denken.
    En zelfs als je een een avondje weg bent (in ons geval gingen we naar de Sneekweek waar ook een kermis was) aan je bloedjes denken, we kwamen thuis met 2 Minions (is m’n oudste helemaal gek van) & een zachte teddybeer voor de jongste. Even als een bezetene knuffels uit het piepschuim gevangen 😂
    Of we het leuk hadden gehad. “Jaaa echt wel en kijk eens wat ik voor..” gaan we alweer.
    Ach, het afleren doen we waarschijnlijk niet. Je bent moeder, en niets gaat boven je koters!

Stay weird