Instagram #1

Azië

Vietnam: Hoi An

30 april 2010

24 APRIL 2010
Na een rustig ontbijtje checken we om 12 uur uit. We regelen een taxi om ons naar de luchthaven te brengen. De taxi zet ons af bij de internationale vertrekhal waar mijn ouders alvast hun bagage inchecken.

Samen lopen we dan naar de vertrekhal voor de nationale vluchten die in een gebouw vlakbij zit. Ook wij kunnen al inhecken. Met z’n vieren lunchen we in de internationale vertrekhal voor we weer afscheid moeten nemen. Ditmaal nemen we voor kortere tijd afscheid, per slot van rekening zien we elkaar over 6 weken alweer.

Wanneer Tom en ik naar onze gate lopen beseffen we dan ook dat de tijd vliegt! We zijn al ver over helft van onze reis en realiseren ons steeds meer dat het einde van onze mooie trip in zicht komt.

Na een voorspoedige vlucht komen we tegen de avond aan in Danang vanuit waar we direct verder reizen naar Hoi An.

25, 26 & 27 APRIL 2010
Ons hotel ligt net iets buiten het centrum van Hoi An. We hebben een leuke kamer in een hotel met geweldige medewerksters bij de receptie.

Hoi An is een kuststad die centraal in Vienam ligt. Hoi An was vroeger een belangrijke handelsstad en heeft nu ongeveer 25.000 inwoners.In 1999 is het oude Centrum van Hoi An opgenomen op de werelderfgoed lijst van Unesco. In de stad zijn duidelijke de invloeden van de lokale bewoners en van de buitenlanders goed zichtbaar. Een van de belangrijkste bezienswaardigheden in Hoi An is de Japanse Brug.

Lampionnen
Naast al zijn kleermakers staat Hoi An ook bekend om de mooie lampionnen. Deze worden hier volop gemaakt en ’s avonds zijn de straten van de oude stad ermee versierd. Dit geeft Hoi An ’s avonds een fantastische en sfeervolle uitstraling.

Tailormade
Hoi An staat voornamelijk bekend om zijn kleermakers. Er zijn meer dan 200 te vinden in de straten van Hoi An. Je kunt hier werkelijkwaar alles laten maken tegen redelijk lage prijzen. Neem een plaatje mee uit een tijdschrift en ze maken het voor je na. Een waar shoppingparadijs!

Tom had al van te voren besloten in Hoi An kostuums te laten maken. Nu zijn er in Hoi An zoveel kleermakers dat het vrij moeilijk is om een keuze te maken. Hoe dan ook, uiteindelijk eindigden we bij een kleermaker vlakbij het hotel. Aangezien we er beiden vrij weinig verstand van hebben besluiten we de gok maar te wagen.

Wanneer we binnenkomen stormen er gelijk twee verkopers op ons af. Er worden laptops en dikke catalogussen bijgehaald waar we uit kunnen kiezen. Nadat we het een en ander uitgekozen hebben en over de prijs hebben gesproken mogen we de stoffen uit gaan kiezen. Iets wat met name voor de kostuums voor Tom best lastig is. Er is veel keuze, maar omdat je het kledingstuk nog niet kan passen in die kleur is het best een gok.

Na het uitkiezen van de stoffen worden we helemaal opgemeten. We maken een afspraak voor de volgende dag om de kleding voor het eerst te passen.

Na dit kleding avontuur worden we een schoenenwinkel binnen geloods. Ook voor handgemaakte schoenen kun je prima terecht in Hoi An. We krijgen een heleboel foto’s te zien van allerlei schoenen en laarzen. Beiden kiezen we twee paar uit. Alles wordt opgemeten en ook hier kunnen we de volgende dag al komen passen.

Vol spanning gaan we de volgende dag alles passen. Het laten maken van kleding en schoenen is in Hoi An niet duur, maar al met al gaat het toch om een hoop geld. De kledingstukken zien er gelukkig al erg goed uit. De broeken die ze voor me gekopieerd hebben van een broek die ik bij me had zijn gelijk al helemaal goed. Aan de shirtjes en de kostuums moet nog wel wat gesleuteld worden. We worden uitgenodigd voor een tweede pasronde de volgende dag.

We besluiten het oude centrum van Hoi An verder te gaan verkennen. Het fijne aan Hoi An is dat er geen scooters mogen rijden in het oude centrum. Hierdoor is Hoi An een prettige plaats om te zijn. Het plaatsje ademt, met name ’s avonds met al zijn lampionnen, veel sfeer en rust uit.

De volgende morgen gaan we op pad voor de tweede pasronde. Mijn kleding blijkt helemaal in orde te zijn. Aan de kostuums van Tom moeten nog een paar zaken aangepast worden. Deze laatste zaken worden vandaag nog gedaan door de kleermaker en dan kunnen we alle kledingstukken de volgende dag komen ophalen.

28 april 2010
Vandaag gaan we onze kleding en schoenen voor de laatse keer passen en controleren. De kleding is naar wens. Na het betalen van het resterende bedrag mogen we de kleding meenemen en de komende tijd mogen we de volgende extra spullen in onze backpacks meeslepen:

– 1 bruin kostuum (Colbert + pantalon)
– 1 antraciet kostuum (Colbert + pantalon)
– 1 extra pantalon bruin
– 1 extra pantalon antraciet
– 2 overhemden
– 1 korte broek
– 3 zwarte 7/8 linnen broeken
– 2 overslagtruitjes met Vietnamese kraag
– 1 zijden Vietnamese blouse
– 2 paar laarzen
– 2 paar schoenen

Overigens is Hoi An niet vriendelijk voor onze portemonnees. Er is hier zo veel leuk spul te krijgen dat we hier een hoop cadeautjes inslaan.

29 APRIL 2010
Vandaag willen we het een en ander regelen via internet voor het vervolg van onze reis. Helaas blijkt het vandaag weer een dag zonder electra te worden. In het droge warme seizoen hebben ze in Vietnam te weinig elektriciteit door de lage waterstand. De overheid sluit om die reden een aantal dagen in de week een bepaalde wijk af van elektriciteit. Veel hotels en restaurants hebben een generator om dit op te vangen, maar er zijn uiteraard ook veel woningen/winkels/restaurantjes die dit niet kunnen betalen en die zich dus enkele dagen per week moeten redden zonder electra.

’s Middags eten we bij een klein restaurantje in de straat. Ook zij hebben geen electra, maar ze krijgen het toch voor elkaar om voor een ijskoude cola te zorgen en heerlijk eten. De serveerster hoort ons uit over Nederland. Ze verteld dat zij 7 dagen per week werkt. Ze werkt de ene dag 10 uur per dag en de andere 8 uur per dag. Vakantie heeft ze niet. Wanneer we weggaan beloven we haar vanavond terug te komen.

’s Avonds hebben we nog steeds geen electra en bij het restaurantje waar we wilde gaan eten is het dan ook pikdonker. We besluiten naar het oude centrum te lopen. Zij hebben wel electriciteit. We besluiten wat te eten bij restaurant ‘Morning Glory’, maar nadat we besteld hebben zitten we ook daar in het donker. Voor we er erg in hebben lopen er zo’n 10 medewerkers rond met kaarsen die ze her en der wegzetten. Het werd al snel erg sfeervol!

30 APRIL 2010
Om 8 uur worden we opgepikt, vandaag gaan we ‘My Son’ bezoeken. My Son is een oud tempelcomplex en de Vietnamezen verglijken het zelf met Angkor Wat (wat heel, heel erg overtrokken is). My Son is gebouwd tussen de 4e en 12e eeuw. Het Hindoestaanse tempelcomplex bestond uit meer dan 79 gebouwen. Momenteel is er helaas niet veel meer over van deze tempel. Wat er nog staat zijn ruïnes en verwend dat we zijn met het zien van Angkor Wat, Borobodur en Prambanan maakt My Son helaas weinig indruk op ons.

We hebben behoorlijk wat tijd om deze tempel te bekijken (tijd die je dus echt niet nodig hebt). We eindigen daarom al vrij snel in een soort restaurantje waar we een koud drankje drinken. Gelukkig ontmoeten we een Engels stel waarmee we reisverhalen en -ervaringen uitwisselen. Overigens hebben we gedurende onze reis vrij veel Engelsen ontmoet die via hun werkgever de mogelijkheid krijgen om er een jaar tussenuit te gaan tegen betaling van ongeveer 5 á 7% van het salaris. Dit vanwege de economische crisis. Op deze manier hoeven ze medewerkers niet te ontslaan, maar brengen ze de kosten wel gedurende een jaar omlaag. Voor de Engelsen die we ontmoeten een prettige mogelijkheid om hun droom te verwezenlijken en tegelijkertijd wat zekerheid te hebben als ze terug komen.

  • Willemvk
    25 mei 2010 at 21:42

    Geen UPS, of FedEx beschikbaar om het pakket kleding te versturen?? Ik ehb geen idee van de prijzen trouwens 😉

    • Lnnkz
      28 mei 2010 at 14:09

      @WillemVK: Wel beschikbaar, maar ook erg duur… 🙁

Stay weird